Mili’s nest 2018

7 juni 2018
Weer goed nieuws… Mili en Dali verwachten hun tweede nestje!
Toen we aankondigden dat Aislinn zwanger was, zagen we het gezichtje van Mili al: “Ik wil ook kleintjes.” en een paar dagen laten liet ze blijken dat ze het serieus meende, dus hebben we haar weer naar Bikimi’s Salvador Dali gebracht voor een gezellig samenzijn. En dat dit samenzijn succesvol is geweest, heeft de echo uitgewezen. Naar verwachting en hopelijk zullen twee kittens in de tweede helft van juli het levenslicht gaan zien.

(Foto’s volgen)

 

22 juli 2018: geboorte
Nu zal het toch wel een keertje normaal gaan, denk je iedere keer weer als er een nestje op komst is en hoe blij je dan ook bent dat je eindelijk weer kittens in het vooruitzicht hebt, hoe meer je tegen de bevalling op ziet… 🙂
07.00 uur. Mili wekt ons. Het rommelt ontzettend in haar buik, maar er zijn nog geen weeën, dus blijven we nog lekker met zijn drietjes op bed, genietend van haar buikje. Om beurten ging ze bij Rob en mij in onze arm liggen, zodat we haar buikje konden masseren. Heerlijk.
08.00 uur. Ze heeft een beetje vochtverlies, dus ons bed uit en alles in gereedheid brengen. Over een paar uur hebben we kittens! 🙂
08:15 – 11.00 uur. We voelen en zien weeën, maar onvoldoende voor het uitdrijven van een kitten.
11.00 uur. We nemen voor de zekerheid contact op met de dierenarts. Ze weten dat we kunnen bellen. Kees wil haar graag even zien om te checken of ze voldoende ontsluiting heeft. Dat heeft ze, maar ze heeft ook weeënzwakte. Hij geeft haar een injectie met oxitocine.
12.08 uur. Het eerst kitten, een poesje (88 gram), floept met een kreet van Mili, haar lijf uit. Het beweegt meteen goed, ademt goed en gaat op zoek naar een tepel. Mili is dolgelukkig.
12:45 uur. Het tweede kitten, een katertje (109 gram), ziet het levenslicht. Ook weer een sterk kitten met veel honger. We voelen dat er meer in zit. Op de echo waren twee of drie kittens zichtbaar, maar ze draagt duidelijk nog aan beide kanten.
16.35 uur. Al een tijdje zien we een blaas, maar verder geen sterke weeën activiteit meer. Kees komt op huisbezoek. Ook hij constateert dat ze zeker nog niet klaar is en geeft haar een nieuwe injectie omdat de oude is uitgewerkt.
16.48 uur. Het derde kitten, poesje (118 gram), wordt letterlijk gelanceerd. Ook nu weer een mooi, sterk kitten dat meteen op zoek gaat naar een tepel. Er zit nog steeds iets in, goed voelbaar en levendig.
18.55 uur. Nog geen vooruitgang en Kees komt weer even kijken. Omdat de oxitocine zo goed gewerkt heeft de afgelopen keren, besluiten we dat we het nog een keer zo willen proberen, dus nog een injectie.
21.15 uur. Nog altijd niets, maar wel nog iets in haar buikje, dus gaan we na overleg met Kees naar de praktijk. Op een echo zien we nog minstens één hartje kloppen en zeker nog twee kittens zitten. De keuze is zo gemaakt. Die kittens moeten eruit en Mili is inmiddels te uitgeput om dit nog op eigen kracht te doen, dus besluiten we dat het helaas toch een keizersnede moet worden en gaan we alles voorbereiden. We… want er is op dat moment niemand beschikbaar om te assisteren. Het ziet er naar uit dat ik vandaag Kees zijn assistente mag zijn.
Gelukkig arriveert Saskia niet veel later en zal zij Kees assisteren. Het eerste kitten dat gehaald wordt, krijgen we in onze handen gelegd, zodat Saskia weer bij de keizersnede kan assisteren. Het is een poesje (96 gram) en heel sterk. Het ademt goed.
Het tweede kitten echter heeft het niet gehaald. Het is al overleden als Kees het haalt. Dit katertje heeft in stuitligging en met geknikt hoofdje de uitgang geblokkeerd, zodat noch hij, nog zijn zusje eruit konden. Arm ventje.
Om circa 22.30 uur keren we huiswaarts. Moe, maar zeer voldaan. We hebben vier gezonde kittens, dat zijn er twee meer dan verwacht. Nu hopen en ons best ervoor doen dat ze er ook allemaal doorkomen.
Doordat het zolang geduurd heeft en ze zo hard heeft gewerkt, is Mili doodop. Ze is goed bijgebracht, maar kan de aandacht voor haar kleintjes nog niet opbrengen. We leggen haar lekker warm en blijven de hele nacht, om beurten, bij haar. We leggen de kittens aan en houden alles goed in de gaten.
Het laatst geboren kitten is erg hyper en wil niet aangelegd worden. Dit baart ons zorgen. In de loop van de nacht, proberen we het regelmatig, maar zonder succes.

Maandag 23 juli jl
Vroeg in de ochtend, nadat ik de dienst van Rob overneem besluit ik om het te gaan flessen. Ze heeft een goede zuigreflex, maar blijft ook nog erg hyper. Na een paar flesjes begint ze rustiger te worden en begint ze bij Mili te zoeken naar een tepel. Ons vertrouwen groeit. Mili wordt in de loop van de dag wat actiever en krijgt steeds meer aandacht voor haar kindjes.
We besluiten wel om nog een nachtje ploegendienst te draaien, want het klein meisje moet natuurlijk wel op tijd haar flesje krijgen.

Als Rob in de nacht van maandag op dinsdag besluit haar nog eens te proberen aan te leggen, ziet hij haar aan een tepel liggen… is het toeval? Een tijdje later begint hij de voorbereidingen te treffen om haar een flesje te gaan geven. Weer ziet hij haar aan een tepel liggen…. dus laat die voorbereidingen maar even. Dit gaat goed komen!!
Euforisch wekt hij mij om 02.00 uur…. hij stuitert naast het bed: “Ze drinkt zelf!”… hihihi… en hij moet nog gaan slapen!!
Met een veel geruster gevoel begin ik aan mijn nachtdienst… het komt goed!!!

De namen zijn ook al bekend, in chronologische volgorde: Miley (middelroze bandje (later vervangen door geel)), Myron (blauw bandje), Macey (donkerroze bandje) en Mylou (lichtroze bandje).

Weer dank ik Dierenartsenpraktijk De Meijerij voor hun inzet, onvermoeibare energie en flexibiliteit. Kees en Saskia: jullie zijn kanjers!!!

(Foto’s volgen)

 

29 juli 2018: week 1
Na de moeizame start gaat het langzaamaan beter. Het duurt een paar dagen voordat Mili haar zorgplicht helemaal op zich neemt. Als gevolg van alle medicatie en de keizersnede heeft ze echt wel tijd nodig om te herstellen. Ze blijft wel goed bij de kleintjes liggen, verzorgd zichzelf ook goed, maar de zorg voor de kittens is wat minder. Geen nood, wij zijn er ook nog en met liefde en plezier nemen wij die zorg op ons: kontjes wassen met name. Je ziet bijna een gelukzalige glimlach op het koppie verschijnen als je ze van hun zware last af helpt… 😉
Mylou heeft na haar paar flesjes de draad goed opgepakt, wat zeg ik…. ze gaat als de brandweer!! Wanneer je ook maar in de bench kijkt, zij ligt lekker bij mama te drinken, ook al slapen de anderen. Miley en Myron vinden het nodig om dezelfde tit te kiezen… waarom?? Er zijn er genoeg! Dit leidt tot menig “kittengevecht”. Aan het eind van de week, ziet Rob dat Miley een vies oogje heeft. Als we dit schoonmaken, omdat we niet zeker weten of het misschien komt omdat ze tegen het kontje van een van de anderen heeft gelegen, zien we dat haar oogje wat dik is en opengaat. Oei… dit vertrouwen we niet, dus brengen we een bezoek aan de dierenarts. Na controle en een tube antibioticazalf, gaan we hier de dagen erna mee aan de gang. Na de eerste dag ziet het er al een stuk beter uit en in het weekend blijft het oogje open en schoon. Dat ze er toch wel wat last van had, zien we aan het gewicht. Ze groeit iets minder dan de rest.
Wat groeien betreft… het is een lust om te zien. Ze drinken veel en mama is zo geduldig. Zelfs met het warme weer. Ze heeft ook echt slagroom, want je ziet ze werkelijk met de dag groter worden. In een paar dagen tijd zie je ze veranderen van kleine fragile wormpies naar sterkte bolle kittens.
En mama? Nou, na een paar dagen kijkt die weer helder uit haar ogen en is ze volop in de weer. Als je een kleintje uit de bench haalt, gaat ze meteen achter je aan om te kijken wat je met haar kind gaat doen.
De eerste banksessie is ook geweldig. Was Aislinn in eerste instantie wat terughoudend, de dagen erna ging ze “waken” bij de ingang van de bench, om ervoor te zorgen dat Mili goed kon herstellen en tijdens de eerste banksessie, als we ook haar kittens op de bank zetten, komt ze er lekker bijzitten en duurt het niet lang of ze gaat zelfs een kitten van Mili wassen. Mooier kun je het niet krijgen!!

(Foto’s volgen)

 

5 augustus 2018: week 2
Het warme weer heeft ook effect op de kleintjes. Ze drinken goed hoor, daar gaat het niet om, maar dat mooie dicht bij elkaar liggen voor warmte, is toch een stuk minder. Ook mama heeft last van de warmte en ligt vaak even buiten de bench te luchten in de stroming van de ventilatoren die we in huis hebben. De kleinste kittens hebben de “wind” niet direct op hun staan, maar doordat deze boven de bench wervelt, kunnen we de temperatuur toch enigszins reguleren.
De mooiste dingen deze week waren eigenlijk niet zozeer van dit nest… die slapen of drinken nog de hele dag. Nee, de glimlach kwam vaker door een van de kittens van Aislinn. Levi was al eens op bezoek geweest, maar deze week maakte hij het toch echt bont. Hij ging echt logeren… na een heerlijk slaapje, kreeg hij een “douche” van Mili en mocht daarna aanschuiven aan het “ontbijt”. Ook steelt hij liever brokjes bij Mili dan dat hij ze in zijn eigen bench gaat eten…
De meesten van de kittens van Aislinn zijn al op bezoek geweest. Gaan vaak even in de doos zitten of slapen, gebruiken de kattenbak of eten of drinken een hapje van Mili haar voer.
Aislinn vindt haar eigen kattenbak ook minder leuk dan die van Mili…. pffff… het is en blijft een gevalletje apart.
En Mili….. is Mili, ze vindt alles goed en geniet van haar kleintjes, vol overgave.
Zoals zaterdag, toen we ze op de tuintafel hadden gezet om met ze te kroelen. Mili genoot zienderogen en de kleintjes vonden het ook leuk, even wat frisse, maar warme, lucht. Zo mooi en gezellig om zo even met ze te knuffelen.

12 augustus 2018: week 3
And off they go… oftewel… ze zijn er vandoor. Ze staan met de dag steviger op hun pootjes en ze gaan al op onderzoek uit in hun bench. De doos is er vanwege de hitte uit en er is slechts een lage afscheiding naar het eten in de vorm van een fleece dekentje. Tja, daar klauteren ze overheen, snuffelen even aan het water en de brokken en gaan dan terug naar mama, want haar melk is toch echt nog het lekkerste. Met name Miley is hierin een artiestje.
Deze week staat in het teken van heel scherpe nageltjes, dus toch maar weer even het schaartje gepakt en de scherpste puntjes eraf gehaald. De “wurmpies” waren het er niet altijd mee eens en friemelden zich regelmatig uit mijn handen… hihhi… maar uiteindelijk, nageltje voor nageltje, voetje voor voetje, zijn alle 72 nageltjes geknipt.
Op donderdag krijgen we knuffelbezoek van Ellen, haar kinderen en Ans, dus zetten we de kleintjes op tafel. Oh, wat vinden ze het leuk. Er worden tonnen foto’s gemaakt, er wordt heerlijk geknuffeld en iedereen heeft een gezellige tijd.
De kittens vinden het ook geweldig om zo te mogen rennen en spelen… en rennen doen ze, hoog op hun pootjes. Je moet ze goed in de gaten houden, want ze zitten in een mum van tijd bij de rand van de tafel. Gelukkig zijn we met genoeg mensen om ze dan weer om te draaien. En Mili geniet. Ze komt lekker mee op tafel liggen.
Zaterdag krijgen we bezoek van Esther en Alma. Ze kijken even mee naar de kleuren van dit nest. Die zijn nu definitief als volgt:
Miley: lilac tabby point
Myron: blue point en daarnaast ook langhaar
Macey: blue point
Mylou: blue tabby point
Vier verschillende kittens dus, hoe leuk kun je het krijgen!
En omdat we dus een Brits Langhaartje in dit nest hebben, worden onze berichtjes nu ook op de FB pagina van de Rasvereniging Brits Langhaar geplaatst… 🙂

(Foto’s volgen)

 

19 augustus 2018: week 4
Hoezo een vlot nest? Nadat ze in het begin van de week voorzichtige stapjes in de bench beginnen te zetten, vinden ze het al gauw tijd om ook de wereld buiten de bench te ontdekken. Ervaringen uit het verleden, dat dit zeker een week duurt, worden hier dus compleet onder het kleed geschoven. Komt het omdat ze de kittens van Aislinn in en uit zien lopen, dat zien doen, doet doen? Geen idee, maar het is wel zo schattig om die hele kleine frummeltjes, eerst voorzichtig hun koppie over het randje te zien buigen, dan een pootje erover, wiebelwiebel, nog een pootje erover, weer wiebelwiebel, dan voorover laten vallen en de zwaartekracht doet de rest. Een dagje later kennen ze het al hoor en hebben ze de zwaartekracht niet meer nodig. Maar omdat ze nog klein zijn en wij soms ook even rust willen hebben, sluiten we af en toe de bench, zodat ze binnen moeten blijven. Kennen jullie dat beeld van de leeuw in de kooi, die continu heen en weer loopt. Dat effect heeft dit dus ook… kleine witte “leeuwtjes” die voor de tralies op en neer lopen en tegen de tralies duwen om er uit te kunnen… grappig om te zien. Dus tja, wat doe je dan??? Toch de deur maar weer open…. zucht.
Als ze buiten de bench zijn, is het zo’n leuk gezicht, ze lopen nog een beetje instabiel, maar die pootjes worden met de dag sterker en aan het eind van de week sprinten ze al aardig door de kamer… echt zo koddig!!! En de kittens van Aislinn vinden het geweldig: speelkameraadjes!!!
Het speelkleed wordt al snel ontdekt, evenals die bungelende speeltjes erboven.. Daar kun je toch lekker naar tikken!! 🙂
De kattenbak en de brokken worden ook besnuffeld… aan de brokken wordt gelikt en de kattenbak wordt beklommen, maar wat ze daar nu mee aan moeten, is ze nog een raadsel.
Wacht maar…. volgende week weten ze er alles van!

(Foto’s volgen)

 

26 augustus 2018: week 5
We zijn het inmiddels gewend, zou je denken, om dat kleine grut door het huis te zien hollen. En deels is dat ook zo, maar iedere keer is het weer genieten van die kleine bolletjes wol, die overal opduiken en overal spontaan in slaap vallen. Het is nooit gewoon, je blijft er van genieten en jezelf verbazen over hoe snel ze dingen oppikken en hoe hard ze groeien. En ja, dat laatste is soms zo apart. Myron bijvoorbeeld, die zie je met de dag groter worden, terwijl Miley, die veel fijner gebouwd is, een “spinnetje” blijft, hoewel ze toch goed op gewicht is. Nu oogt Myron met zijn lange vachtje natuurlijk ook wel groter, maar toch. Miley is gewoon een klein compact katje, maar ze is wel het meest ondernemend van allemaal. Alles wat er kan gebeuren, doet zij als eerste: op de kattenbak klimmen, uit de bench klimmen, op de kleine krabton klimmen, in de krabton slapen, een paar treden de trap opklimmen. Het is echt een kleine dondersteen.
We hebben twee echte brokken eters. Miley en Myron lusten wel pap van het zachtvoer, maar wat je Macey en Mylou ook voor zet… de neus wordt opgehaald en ze lopen er hard van weg. Soms wel een beetje frustrerend, maar je kunt ze nu eenmaal niet dwingen. De eerste keer ging het goed en daarna… nee, bedankt, je mag het zelf opeten… LOL. Ze groeien goed en we zien ze goed brokken eten en water drinken dus het zal wel. Ze zijn ook niet suf of hangerig, nee hoor, ze zijn lekker actief, dus maken we ons geen zorgen. Toch blijven we ze iedere keer bij het zachtvoer zetten… wie weet… slaat het een keer aan.
Inmiddels hebben ze de functie van het kattenbakje ook ontdekt… jajaja… juffrouw Miley was natuurlijk weer de eerste die gebruik maakte van het kattentoilet en de rest volgde als snel. En dat niet alleen… juffrouw Miley vond het ook tijd om aan het einde van de week geen gebruik meer te maken van het kittenbakje… nee, zij ging op de grote kattenbak. En wat denk je….. de rest ging haar achterna. Op Mylou na… die had tijd genoeg. Jammer voor haar, want na een paar keer oefenen, hebben we het kleine bakje op vrijdag uit de bench gehaald. Geen drolletjes meer open en bloot aan het geuren!
Op zaterdag komen André en Ilse, die al een kitten hebben uit het vorige nest van Mili, gezellig een bakje koffie drinken. Net als wij, zijn zij ook helemaal verliefd op de kleine frutsels. Myron vinden ze heel apart en het zaadje is geplant…. maar… zal het tot ontkiemen komen? 😉

(Foto’s volgen)

 

 

 

 

Foto’s en teksten: eigendom en copyright Cattery Cherished.